امروزه انواع بسته بندی در بازار به چشم می خورد كه از مواد مختلف نظیر كاغذ، پلاستیك، فلز یا شیشه ساخته می شوند. اما شیوه اصلی برای شناخت بسته بندی ها ، تقسیم آنها به «انعطاف پذیر» ، «نیمه منعطف» و «سخت» است. بسته بندی به شیوه منعطف شامل كیسه های كاغذی، پوشش های پلاستیكی كه چیپس در آن ریخته می شود و پاكت های كاغذی یا نایلونی كه وسایل خریداری شده برای منزل حمل می شوند. یك نمونه بسته بندی نیمه منعطف جعبه های مقوایی است كه حبوبات، وسایل كوچك مربوط به خانه، بسیاری از اسباب بازی ها و پاره ای از مواد غذایی درون آنها بسته بندی می شود. برای بسیاری از مواد غیرغذایی بسته بندی مورد استفاده از مواد سخت تهیه می شود كه روكش آن به داخل جعبه تا می شود و می توان آن را در گوشه ای نگاهداری كرد. اشكال بسته بندی سخت نیز شامل صندوق، بطری های شیشه ای و قوطی های فلزی است. درباره تاریخچه بسته بندی به شیوه منعطف باید گفت كه برای نخستین بار چینی ها از این روش استفاده كردند. آنها در اوایل قرن اول قبل از میلاد، از برگ درخت توت برای بسته بندی كردن غذا استفاده می كردند. طی قرن های بعد چینی ها این روش را توسعه بخشیدند و تكنیك های بسته بندی كاغذی را اصلاح كردند. به تدریج این شیوه بسته بندی به دیگر نقاط آسیا و اروپا انتقال یافت. در سال ۱۳۱۰ میلادی بسته بندی كاغذی وارد انگلستان شد و در سال ۱۶۹۰ به پنسیلوانیا در آمریكا رسید. گام مهم برای استفاده از كاغذ در بسته بندی ها نخستین بار با تولید پاكت برداشته شد. پاكت های كاغذی تجاری برای اولین بار در سال ۱۸۴۴ در بریستول انگلستان به تولید انبوه رسید. مدت كوتاهی بعد و در سال ،۱۸۵۴ «فرانسیس وول» ماشین ساخت پاكت را در آمریكا اختراع كرد. پیشرفت های بیشتر طی دهه ۱۸۷۰ رخ داد كه شامل تولید پاكت های كاغذی چسبی و تاشو در انواع مختلف می شد كه تا به امروز مورد استفاده قرار می گیرند. در سال ۱۹۰۵ تولید ماشینی پاكت های كاغذی چاپی به صورت اتوماتیك درآمد. دیگر استفاده مهم از كاغذ، ساخت جعبه مقوایی بود كه از آن برای بسته بندی حبوبات استفاده می شد. نخستین كارتن كاغذی- اغلب به عنوان بسته كاغذی نازك نامیده می شد- در سال ۱۸۱۷ در انگلستان و ۲۰۰ سال پس از چینی ها كه جعبه كاغذی یا مقوایی را اختراع كردند به تولید رسید.

استفاده از كاغذ و جعبه های مقوایی در طول قرن بیستم گسترش عام یافت. با ظهور پلاستیك به عنوان یك پوشش بسته بندی با ارزش (اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰) این ماده جانشین كاغذ شد. اخیراً مدافعان محیط زیست تبلیغات گسترده ای را آغاز كرده اند كه پلاستیك از نظر زیست محیطی محصول نامناسبی است. حقیقت این است كه امروزه كاهش میزان استفاده از مواد در بسته بندی معمولاً مهم تر است تا ساخت بسته هایی كه از نظر مواد با محیط زیست سازگاری بیشتر دارند.

شیشه یكی دیگر از موادی است كه بیشتر برای بسته بندی مایعات مورد استفاده قرار می گیرد. اگرچه ساخت شیشه از ۷۰۰۰ سال پیش از میلاد باب شد ولی تولید صنعتی آن از ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد در مصر آغاز شد. برای ساخت شیشه از موادی نظیر سنگ آهك، شن و سیلیكات كه به مقدار زیادی در دسترس بود استفاده می شد. همه این مواد به شكل ساده ای با هم مخلوط و سپس به آن حرارت داده می شد. از زمان كشف این روش تركیب و عناصر ساخت شیشه كمترین تغییر را داشته اند اما فناوری و شكل دادن به آن پیشرفت بسیاری پیدا كرده است.

شكل دهی به شیشه كه در قرون ۱۷ و ۱۸ توسعه پیدا كرده بود امكان بیشتری برای تولید اشكال مختلف و دكوری فراهم كرد. نام سازنده و نوع شیشه می توانست بر روی آن حك شود كه به نوعی بیانگر هویت كارخانه نیز بود. با توسعه فناوری ها در قرون ۱۸ و ،۱۹ قیمت انواع محصولات شیشه ای رو به كاهش گذاشت. «اونز» اولین ماشین چرخشی تولید بطری شیشه ای را در سال ۱۸۸۹ اختراع كرد. بلافاصله بطری های شیشه ای در شكل های متنوع و اندازه های مختلف به جذابیت اقتصادی برای محصولات مصرفی تبدیل شد و از اوایل قرن نوزدهم تا دهه ۱۹۶۰ بطری های شیشه ای بازار محصولات مایع را در اختیار گرفتند. یك ماشین مدرن به عنوان نمونه روزانه ۲۰ هزار بطری در روز تولید می كند.زمانی كه سایر بسته بندی ها نظیر فلزات و پلاستیك در دهه ۱۹۷۰ عمومیت پیدا كردند بسته بندی شیشه ای برای محصولات با ارزش بالا مورد استفاده قرار می گیرد. امروزه از شیشه به عنوان یك بسته بندی سخت استفاده های متنوعی صورت می گیرد. وزن، شكنندگی و قیمت آن در مقایسه با محصولات فلزی و پلاستیكی بازار بسته بندی شیشه ای را كم رونق كرده است، اما برای محصولات با چشم انداز كیفیت بالا و نگاهداری بهتر و بیشتر شیشه هنوز یك محصول بسته بندی موثر است.